Een maand verder.

Daar ben ik weer, trouwe lezers! Het is weer een tijdje sinds mijn vorige bericht. Het waren weer een paar mooie dagen in het zonnige Tampa.

Allereerst. Ik heb het treurige nieuws vernomen dat de de heer B. van Son de lage landen heeft verlaten. Dit betekent een zwarte bladzijde in de levens van zij die achterblijven. Ik leef met jullie mee! Laten we ons troosten met de gedachte dat onze blonde vriend het goed zal hebben in het prachtige land van Argentinie en hopelijk daarbij nog een babbeltje Spaans leert. Hij moet toch een pilsje kunnen bestellen als hij in de toekomst in een spaans-sprekend land terecht komt.
Ook in Cambridge zijn een paar dames flink ‘engels aan het leren’ en mijn collega-Amerika-reizigers in het westen hebben het zo te horen ook niet verkeerd. Allemaal fantastisch nieuws.

Verder kan ik jullie opnieuw gerust stellen dat de zoveelste orkaan (Ike) gepasseerd is zonder hier schade aan te richten. In Zuid-Texas waren ze minder gelukkig.

Een ‘korte’ toelichting van wat er vorig (dus niet dit) weekend is gebeurd: ik ben donderdagavond uitgeweest. Het is hier net als in Den Haag donderdagavond = studentenavond. De clubs zijn dan open voor 18+. Sommigen zijn dat ook wel op vrijdag en zaterdag maar dat zijn dan net de 'sketchy' clubs. We gingen naar de Banana Joe's. Ik was eigenlijk niet van plan te gaan, net als een paar anderen, maar ben op het laatste moment toch overgehaald toen bleek dat iedereen ineens mee ging. De Banana was....laat ik het maar amusant noemen. Het lijkt qua inrichting net de Westwood, maar dan twee keer zo groot. Het stond stampievol en het sfeertje niet verkeerd. Maar zoals verwacht haak ik bij de muziek af. Veel rap en pop. Een licht house-nummertje was er niet bij, laat staan de teringherrie die ik luister. (Overigens vinden een aantal mensen aan wie ik mijn muziek heb laten horen het helemaal niet slecht! Geen grapje!) Ook wel geinig: ik stond dus met een lekker non-alcoholisch colaatje in mijn hand. Wordt me door een uitsmijter verteld dat ik mag oprotten, wijzend naar het enorme kruis dat op mijn hand is gezet om me te markeren. (Ze hangen nog net geen bordje met 'ik ben geen 21' aan je nek) Dus ik kijk die vent aan zo van "wie denk je wel niet dat je bent. ik sta al bijna te koken van woede dat ik niet eens een goudgele rakker kan bestellen en dan kom jij me vertellen dat ik mag vertrekken". Ik heb mijn colaatje zowat in zijn neus geduwd om het te bewijzen en toen was alles verder prima. De tent sloot al om half 4.
Vrijdag is er een klein groepje uitgegaan, maar ik heb het met de rest op een filmavondje gehouden. Dit ook met de gedachte dat we zaterdagavond een klein fesstje in mijn kamer zouden houden. Door een herindeling en toevoeging van een kleedje, tafeltje en bankje is deze kamer erg geschikt geworden voor een gezellig samenkomen. Andrea heeft liever niet dat er dat soort praktijken in onze kamer plaats vinden, maar hij was voor het weekend naar huis dus dat was geen probleem. Helaas is het deze avond een beetje uit de hand gelopen. Het komt er op neer dat PJ (zie foto's) een behoorlijk gedragsprobleempje heeft. Hij lijdt aan het Napoleon-syndroom: klein mannetje moet zich bewijzen. Zeker als hij gedronken heeft komt dit sterk tot uiting. We hadden er al eerdere avonden last van gehad, toen hij Andrea een 'fagget' noemde en tegen Kellie: 'go fuck yourself'. Deze avond kwam het ertoe dat ie meisjes begon toe te takelen. Inmiddels is alles opgelost en is de bewuste ruziezoeker verkast naar een ander gebouw. Problem solved. Het begon al te veel op ‘GTST Goes USA’ te lijken.

Dan dit weekend. Het begint vrij zuur te worden dat ik als een van de weinigen op vrij dag gewoon de hele dag les heb. Iedereen staat donderdagavond te stuiteren om uit te gaan en ik moet me toch een beetje gedeisd houden. Vrijdag was ik er dan ook klaar voor om flink los te gaan. Ik had voor mijn eerste quiz van het jaar de volle punten teruggekregen en mijn wiskunde test met 81 procent volbracht, dus ik had wel een leuk avondje verdiend. Er werd massaal het nodige vocht ingekocht en het feestje kon beginnen. Om 12 uur vertrokken we naar Ybor City. Eenmaal bij de discotheek aangekomen begonnen de problemen weer. Twee dames waren te beschonken en moesten naar huis. Twee anderen kwamen niet binnen omdat ze nog geen 18 zijn. Er zijn er een paar naar binnen geweest en kwamen snel naar buiten met de boodschap dat er toch niks aan was. Toen volgde de beslissing het feestje maar in de dorm hall te vervolgen.
Opnieuw een tegenvaller. We zijn de club niet in geweest. Je begrijpt dat het hele 21 verhaal vervelend begint te worden. Meer nog dan ik had verwacht. Maar goed, we zijn hier pas een klein maandje en we moeten onze wegen en connecties nog vinden.
Zaterdag bijtijds naar bed gegaan want ik heb die dag bar weinig uitgevoerd en ik had al een hele to-do-list. Zondag (gisteren) heb ik dat lijstje een beetje in kunnen halen.

Het zal jullie verbazen, maar ik begin het sporten ook wat op te pakken! En wel in de vorm van een intensief fietstochtje door de stad en langs de rivier, gevolgd door een aantal baantjes in het zwembad. Ook beginnen deze week de indoor-soccer toernooien. Ik ken mijn team niet, maar heb wel zin om een balletje te trappen.

Ik heb het idee dat mijn geliefde kamergenoot Andrea een fenomeen is geworden in Nederland. Toen ik hem dat vandaag vertelde was hij zeer vereerd. Vorig weekend was hij 3 dagen naar huis. Het was een heel stuk stiller op de gang. Afgelopen vrijdag was ie behoorlijk dronken, de arme stakker. Hij beweerde nog nooit zo dronken te zijn geweest en het was best geinig om te zien.
Ik heb nog geen moment het idee gehad dat hij iets bij me zou proberen. Zolang dat zo blijft, ben ik tevreden.
Ik heb voor jullie een quote van en een weetje over onze levende legende:
- Vorige week heeft hij zijn I-phone op de grond laten vallen. Zijn leven stond volledig op de kop. Zonder telefoon is een nicht geen nicht. Wat zegt hij: “Life sucks dick! And it sucks even more because that’s what I should be doing!”
- Voordat hij door zijn moeder werd opgehaald om dat weekend naar huis te gaan, vroeg hij me of ik een bepaalde poster van de muur wilde halen en alle sigaretten te verstoppen, om een goede indruk achter te laten. Vind ik prima. Maar ik was nogal geshockeerd toen hij me vertelde dat zijn moeder ook nog niet wist dat hij homo is. Toen brak m’n klomp. Als je hoort hoe hij opneemt als zijn moeder belt: “Heeeeeeeyyyy!!!” En dat op de meest verwijfde toon die je je voor kan stellen. Vraagtekens……
Goed, ik hou het hier bij. Terwijl ik dit bericht aan het schrijven was, is er een nieuw conflict ontstaan wat betreft ons agressieve mannetje PJ. Respectloos gedrag tegenover de dametjes wordt hier niet getolereerd en ik kan je vertellen dat ie wat mij betreft terug naar New York kan. Is trouwens (begrijpelijk: GTST-gedoe, maarja is wel amerikaans) voor jullie niet interessant. Zie de nieuwe foto’s!
Groeten uit Tampa

Willem