Ping-Pong...

Ik schaam me diep. Opnieuw heb ik veel te lang niets van me laten horen. Ookal was mijn vorige bericht ruim 1600 woorden lang, die dag was ik pas 6 weken in Tampa en nu is het nog maar een maandje voordat ik voor de kerst twee weekjes naar huis kom. Oftewel, dit bericht zou wel eens net zo’n lange kunnen worden, want er is veel gebeurd in die tijd. Even vooraf: ik zet weer wat nieuwe foto’s op deze site, maar dat zijn er maar maximaal tien. Voor meer foto’s, ga naar http://chillem29.hyves.nl/fotos/?&pageid=106U8EQA4WVKSC4S
Om te beginnen was ik heel blij Cecile te mogen ontvangen. Aan het begin van het jaar heb ik een bankje aangeschaft die uitvouwt tot een klein slaapbankje, dus dat was allemaal geen probleem. Helaas werd het wel een stuk rommeliger in de kamer…. Cecile bleek niet bepaald een georganiseerd persoon te zien. (Sorry Cecile, maar het is echt zo.) Ze was hier acht dagen, waarvan ze 2 dagen een neef bezocht in Orlando, dus zes dagen om er een leuke week van te maken. Gek genoeg wilde niemand hier naar een football-game gaan (wegens kosten of het supporten van een eigen club thuis), maar Cecile bleek erg enthousiast. Ik had kaartjes gekocht voor een avond wedstrijd van de Tampa Bay Buccaneers. In het gigantische stadion passen 75.000 mensen, waarvan er zeker 70.000 vol zaten om de Bucs tegen de Seattle Seahawks te zien spelen. Wij zaten op de 10e rij, een beetje in de hoek. Prima plaatsen, vlakbij de cheerleaders. Helaas speelde het grootste gedeelte van de wedstrijd zich aan de andere kant van het veld af, maar de hele ervaring was fantastisch. (Ondanks het rookverbod, in een open lucht stadion!) Verder hebben Cecile en ik er een relaxed weekje van gemaakt. Bij het zwembad gezeten, twee keer naar de bioscoop geweest, en een hapje gegeten buiten de campus. Dat voer in de kantine komt me namelijk de strot uit.

Vlak voor Cecile’s aankomst, is er een cafe geopend vlak naast de universiteit. De opening van ‘Study Hall’ heeft heel wat problemen wat betreft uitgaan weggenomen. Het is op loopafstand, 5 dollar entree, is een relaxte bar met pooltafels en een klein dansvloertje en, belangrijker, er wordt alcohol geschonken. Er wordt aan de deur wel gecontroleerd op leeftijd en een groot kruis op je hand gezet, maar als je eenmaal binnen bent kijkt daar niemand meer naar om. Hoewel de ouders zich misschien wat zorgen maken, ben ik natuurlijk dolblij. In deze tent heb ik wat mooie dingen meegemaakt. Waaronder Andrea die, met zijn goeie 120 kilo, finaal onderuit is gegaan en daardoor al een paar weken mank loopt. Of Natasha die zo bezopen was dat ze zomaar met Kellie begon te tongworstelen…

Later zat Halloween er aan te komen. Dit is natuurlijk een big deal in dit land. Ter voorbereiding had het lokale pretpark ‘Bush Gardens’ het park volledig naar dit thema ingericht en de openingstijden uitgepreid tot 1 uur ’s nachts. In het donker werden we constant de stuipen op het lijf gejaagd door een stel verkleede mafketels die zich in de bosjes verstopten en je dan van achter lieten schrikken. Denk dat aan grote kerels met maskers en kettingzagen waar de ketting vanaf is gehaald.
De avond erna was er in Ybor City een evenement georganiseerd: ‘Guavaween’. Beetje rare naam. Het lijkt net of iemand Halloween probeert te zeggen met z’n mond vol met een boterham met pindakaas. Waar het op neerkwam is een afgesloten straat waar ale discotheken zitten. De discotheken waren nog steeds open, maar het feest vond ook buiten plaats. Probleem was dat we al 15 dollar moesten betalen om alleen maar op de straat te komen. Daarnaast vroegen de discotheken nog een hogere toegangsprijs dan normaal. En om eerlijk te zijn, als je geen 21 was, was er geen reet aan. Daar hebben we dus 15 dollar verspild. Wel hebben we een paar geniale ‘costumes’ gezien, zoals ‘the dick-suit’. (zie foto’s)

Op Halloween zelf begon het feest in onze kamer. Op een goed moment stonden er 25 man in mijn kamer te drinken! Onwijs gezellig en veel foto’s gemaakt van de kleding. Zie hiervoor opnieuw de foto’s. Mijn outfit behoeft misschien wat uitleg. Er is hier op tv een reclame voor een telefoonbedrijf, Alltel, waarin vier kerels van andere telefoonbedrijven pissig zijn over het succes van de kerel van Alltel. Op deze site heb ik naast de foto van ons in outfits ook een foto gepost van de kerels van die reclame. Kijk goed hoe het klopt!
Goed, we waren dus in onze kamer flink aan het ‘pre-gamen’, toen ineens de ‘resident-assistant’ binnen kwam lopen. Ik schrok me dood en dacht dat ik keihard de sjaak was. In plaats daarvan vroeg ze of ze ook een pilsje mocht. Een goede weergave van het sfeertje met Halloween. Kort daarna vertrokken we naar Study Hall, waar de hele tent versierd was en bij binnenkomst bekers werden uitgdeeld om bij de ‘kegs’ drinken te kunnen halen. Ja ja, gratis drank. Ongeloofelijk.

Ondanks de leuke avond kon ik het niet laat maken. Ik had een paar dagen eerder een e-mail gekregen van mijn oom Ernst en tante Lies dat ze die zaterdag ochtend in Tampa zouden zijn omdat hun cruise van daaruit vertrok. De vraag was of ik om 8.30 in de ochtend wilde komen ontbijten. Hier kon ik natuurlijk geen nee tegen zeggen, dus vroeg uit de veren. De ontmoeting in het hotel was een groot succes en we hebben goed bij kunnen praten.

Verder noemenswaardig is mijn ontmoeting met een geniale vent uit Aruba, Rishel. Hij woont in mijn gebouw en ik had hem al een paar keer gesproken. Maar het was nog nooit bij me opgekomen dat die jongen al zijn hele leven Nederlands op school heeft moeten leren en het dus vloeiend spreekt. Uit respect voor de anderen moeten we over het algemeen toch Engels praten, maar zo af en toe Nederlands is helemaal niet verkeerd.

Degenen die het kunnen opbrengen om Bob van Son’s weblog op waarbenjij.nu te lezen, zullen weten dat ik belachelijk werd gemaakt om het feit dat ik meespeelde in een ping-pongtoernooi. Als ik het zelf zo beschrijf klinkt het inderdaad ietwat kinderachtig en zinloos, maar ping-pong is een serieuze sport. Hierbij een klein cursusje ping-pong:
Net als bij vele sporten, begon tafeltennis als een sociaal verzetje; het werd vermoedelijk voor het eerst gespeeld - met geïmproviseerd materiaal - in Engeland, ergens in het einde van de 19e eeuw. Tafeltennis is, net als badminton en het huidige tennis, afkomstig van het middeleeuwse tennis. Tafeltennis was al populair in de vorige eeuw. In Engeland werd in 1884 octrooi verleend op de naam "Miniature-Indoor-Tennis-Game". Dit spel werd gespeeld met een kleine gummibal (met lucht gevuld). Het spel was ook al vroeg geïntroduceerd in de Verenigde Staten en het is mogelijk dat het eerste materiaal al in 1887 vervaardigd werd. In 1890 werd de celluloidbal 'uitgevonden' door de Engelse ingenieur James Gibb. Rond 1900 was het spel bekend onder de huidige namen ("tafeltennis" en "ping-pong"), en verschillende merknamen als "Gossima", "Flim-Flam", "Pim-Pam" (Frankrijk) en "Whiff-Whaff" (Amerika). In 1926 is de ITTF (International Table Tennis Federation) gevormd in Berlijn met Denemarken, Duitsland, Engeland, Hongarije, India, Oostenrijk, Tsjecho-Slowakije, Wales en Zweden als leden. Later dat jaar werd de USA ook lid.
Voor degene die graag records verbreken, het langste punt dateert van 1936, er werd toen 2 uur om 1 punt gestreden. De langste partij ooit (datum onbekend) duurde meer dan 7 uur en werd nooit afgespeeld… Vanaf toen werd de tijdregel ingevoerd. Bron: Wikipedia

Anyway, dit dubbeltoernooi stelde helemaal geen reet voor. We lagen er in de eerste ronde al uit…. Ik ben momenteel hard aan het trainen, zodat ik goed in vorm ben voor de Nederlandse Kampioenschappen in 2012. Bovendien ben ik van plan beide bovengenoemde records te verbreken.

Ik ga er weer een eind aan breien. Ik kom dus over een klein maandje naar huis! Eerlijk gezegd kan ik niet wachten om als vakantie even weg te zijn van dit vreemde volk. Want daar ben ik inmiddels wel over uit. Ik vind het moeilijk hoogte te krijgen van Amerikanen. Ze denken totaal anders dan wij liberale Europeanen.
Ik kom terug op 13 december, ga dan op skivakantie van 21 tot 28 december, en vlieg weer terug naar Tampa op 5 januari. In totaal dus maar twee korte weekjes in Nederland, maar ik moet dan ook niet zo lang thuis blijven dat ik straks geen zin meer heb terug te gaan naar de VS. Ik hoop zo veel mogelijk van jullie te kunnen zien in die dagen!

De groeten uit Tampa!

Willem