De laaste weekjes

Ik denk dat velen van jullie het al hadden opgegeven met mijn web-log. Begrijpelijk, want ik heb al sinds 17 november 2008 niks van me laten horen via dit medium. Ik was zelfs even bang dat de beheerder van waarbenjij.nu mij al van het internet had gegooid. Anyway, ik ben er nog en ik heb zo veel meegemaakt in de afgelopen maanden, dat ik zal proberen het een beetje samen te vatten.
Mijn kerstvakantie duurde 5 weken. Daarvan heb ik 2 weken in Nederland doorgebracht, 1 week in Oostenrijk en de rest in Florida met mijn moeder. Speciaal voor mijn terugkomst was er alleen maar eten ingekocht dat ik lekker vind. Je hebt geen idee hoe relaxed dat was. Na een half jaar elke dag hetzelfde eten in de foodcourt, doe je alles voor je moeders stampotje. Ik kreeg ook de kans om bij mijn zusjes 18e verjaardag aanwezig te zijn. Een mooie gelegenheid om weer wat bekende gezichten te zien.
Het skien in Oostenrijk was ook erg gezellig! De hele familie was present en met z’n 9-en hadden we een eigen chalet waar voor ons werd gekookt en elke dag de bedden opgemaakt. Op de ski-omstandigheden was ook niks aan te merken. Helaas is het niet gelukt om met Isabella en Iris af te spreken, die in een nabij gelegen dorp als doorgewinterde skileraren door het leven gaan.
Oud en Nieuw heb ik met drie legendarische gasten in de Heineken Music Hall in Amsterdam mogen vieren, tijdens de ‘Qountdown’. Een fantastisch wijze om het nieuwe jaar in te luiden! Ik moet nog elke keer lachen als ik denk aan de heenweg naar Amsterdam, toen Alexander H. tijdens een pitstop de auto parkeerde voor het tankstation, en daarbij het bordje ‘verboden te parkeren’, volledig over het hoofd zag! Wanneer gaat die jongen nou eindelijk eens een bril halen?
Daarna heb ik nog een paar dagen in Den Haag doorgebracht en toen stond mijn vertrek naar Florida alweer voor de deur. Het was 5 januari. Mijn moeder en ik hadden in gedachten om heel Florida door te cruisen. Miami, Key West en dan terug naar het noorden, naar Daytona Beach, het Kennedy Space Center en misschien nog Orlando. Van dit plan is uiteindelijk niets gekomen. Na Miami zijn we naar Key West gereden en daar bleek het zo heerlijk te zijn dat we ons verblijf daar met een week hebben verlengd! Het weer was super, het hotel had een eigen strandje, en het idee dat je op het zuidelijkste puntje van Noord-Amerika zit maken het een super vakantie-oord. Ik heb mijn moeder zo ver gekregen dat we allebei een scooter zouden huren en een beetje het eiland gingen verkennen. Natuurlijk ben ik op dat ding levend verbrand. Ook ben ik voor het eerst gaan ‘scuba-diven’. Een hele mooie ervaring. Voor een luttele 100 dollar kreeg ik een spoedcursus in het zwembad en diezelfde middag deed ik 2 duiken op 30 voet diepte. Het plan is nu om mijn duikdiploma te gaan halen om later zonder instructeur te gaan duiken.
Op 18 januari openden de deuren van mijn universiteit weer. Terugkomen in mijn kamertje voelde als thuis komen. Ik vond het super mooi om iedereen weer te zien. Ik had ze toch wel gemist tijdens de kerstvakantie. Dat weekend hadden we nog de tijd om weer een beetje te installeren en boeken te halen. Dit semester wat interessantere lessen. Helaas blijkt mijn wiskunde lerares een nerveus en saai typje, maar daar tegenover staat mijn Spaans les, waarin ik in een paar lessen al heel wat heb geleerd.
In diezelfe maand was de inauguratie van president Obama. Natuurlijk een spannende tijd voor Amerika. We hebben met een aantal mensen een uurtje naar de tv zitten kijken en op straat liepen er wat mensen met Obama borden rond. Het was op de universiteit zelf echter geen bruisend evenement.
Ook hebben we met een hele groep op 1 februari naar de Superbowl zitten kijken. Een nog groter evenement dan Obama. Het ging tussen de Arizona Cardinals en de Pittsburgh Steelers. Van tevoren werd mij vertreld dat de reclames net zo belangrijk zijn als de wedstrijd zelf, aangezien reclametijd voor zoveel geld wordt verkocht dat een grote indruk moet worden achtergelaten in korte tijd. Daar zaten inderdaad een paar hele mooie tussen. De Steelers hebben de bloedstollende wedstrijd in de laatste minuut gewonnen.
Op een dag nam Cecile van Lanschot contact met mij op met het voorstel mij weer op te zoeken in de Nederlandse voorjaarsvakantie. In het eerste semester was dit al een succes geweest, dus het leek mij heel gezellig om haar weer te ontvangen. In de week dat zij hier op bezoek was zijn er ook nog eens twee nieuwe uitgaansgelegenheden op de kaart gekomen: ‘Chez Brice’ (voor amerikanen blijft het lastig hoe dat nou uitgesproken moet worden) en ‘Boss Hogs’. Aangezien we de nabij gelegen ‘Studiehall’ nu wel gezien hebben is dit een welkome verassing.
Na Cecile weer op het vliegveld af te hebben gezet stond het volgende bezoekje alweer op de planning: mijn zus Annemarie en een vriendin van haar, Femke, zouden vanuit Bonaire even bij mij langs droppen. Met hun ben ik in een afschuwelijke gele cabrio naar het zuiden gereden, met stops in Fort Myers en Naples. Daar hebben we ontdekt waar ze de oudjes van dit land weg stoppen. Er stond nog net geen bordje met een minimum leeftijd van 65 jaar bij het binnen komen van de stad! Toen we een hapje gingen lunchen in een restaurant werden we ook raar aangekeken en weggestopt in een hoekje. Overigens wel een heerlijke sandwich met pittige ‘boom-boom saus’. Heel bijzonder was ook ons uitje naar de drive-in bioscoop, een uitstervend ras in de filmindustrie. Vier grote schermen op een parkeerterrein, 6 dollar per persoon, dak naar beneden en de radio afstellen op de frequentie van het scherm waar je voor staat. De film viel een beetje tegen, maar het was wel een mooie ervaring.
De week daarop was het Spring Break. Eerst hadden we een vakantie naar Daytona Beach gepland, maar uiteindelijk is dat niet door gegaan omdat een paar mensen terug trokken. Gelukkig had ik een back-up plan. Ik had Pien Middelburg en Juul van de Werf een belletje gegeven. Die studeren in respectievelijk San Francisco en Santa Barbara. Mijn voorstel om ze op te komen zoeken werd met veel plezier aangenomen. Dus boekte ik een vlucht naar Los Angeles, waarna ik de bus naar Santa Barbara zou nemen om Juul op te pikken. Daar heb ik 2 nachtjes in een hotel doorgebracht en een beetje kunnen zien hoe zij het daar heeft. Donderdag 12 maart zijn we samen met 2 van haar vriendinnen en haar vriendje naar San Francisco gereden (een rit van 6 uur), waar we Pien ontmoetten. Ook zij had een aantal vriendinnen geselecteerd om mee te gaan naar downtown San Francisco en daar een hotel te boeken. Uiteindelijk hadden we een super gezellige groep van 11 man waarmee we de stad in trokken. Er moest wat geshopt worden door de dames en tijdens die wandeling kon ik de stad mooi bekijken. Juul en ik waren namelijk maar de enigen die nog niet in San Fran waren geweest. Opvallend was dat er echt niet normaal veel daklozen en junkies door de stad verspreid liggen. Ik kan me van New York nog wel herinneren dat het erg was, maar dit was echt niet normaal. Ik zag zelfs een kerel die op de stoep een pruik opzette en make-up op zat te doen!
We hadden in onze hotelkamer de badkuip met ijs gevuld om dienst te doen als ijskast voor onze voorraad consumpties voor een mooie avond. We zijn naar een discotheek geweest, waar de entree 20 euro was en het ‘hip-hop genre’ centraal staat. Zoals velen wel weten is dat niet bepaald mijn ding, maar wel mooi om te zien allemaal. Die mensen gingen helemaal uit hun pannetje! Na een uurtje hadden we het wel gezien. De volgende dag hebben we opnieuw veel door de stad gelopen en zijn we 1 van de vele wolkenkrabbers ingegaan om de stad te overzien. Ook zijn we nog richting de Golden Gate Bridge gereden. Omdat we erg veel moeite hadden daar te komen hadden we niet genoeg tijd om er echt dichtbij te komen. Maar de kliekjes zijn wel geschoten. Ik heb in San Francisco een fantastische Spring Break gehad, ookal was het misschien niet het overmatig zuipen en feesten wat bij het beeld van Spring Break hoort. Op de terugreis heb ik voor het eerst in mijn leven een vlucht gemist. Ik was letterlijk 1 minuut te laat voor check-in en mocht daardoor een lekker bankje op het vliegveld van LA opzoeken. Dit zal mij nooit meer overkomen!!!
Deze week is mijn vader weer op bezoek geweest. Over minder dan 40 dagen zit mijn jaar hier er namelijk alweer op. Dat betekent een week goeie ouwe vader-zoon-gesprekken en lekker eten! Heel gezellig dat hij hier was. Ik had helaas wel 3 toetsen deze week, dus ik had niet altijd tijd voor hem. Maar we hebben in het weekend een tripje gemaakt naar het John F. Kennedy Space Center op Cape Canaveral en Daytona Beach. Het Space Center was een hele mooie ervaring. We konden van een afstandje de lanceerplatforms zien en het zogenaamde Vehicle Assembly Building, waar de shuttle in elkaar wordt geschroefd. Op Daytona Beach begon het ineens te regenen. Het had het weekend al flink gewaaid, maar ons bezoek aan dit dorp is een klein beetje in het water gelopen. We zijn nog langs het beroemde Nascar Circuit gereden en hebben op een haar na een ongeluk kunnen vermijden. Een of andere debiel kwam uit het niets van de andere kant de berm over schieten, voor ons langs de berm in. Ook hebben mijn vader en ik mij opgegeven voor een ‘scuba diving course’ op de universiteit. Een keer per week theorie in een lokaal en een keer per week praktijk in het zwembad. Na een paar weken hebben we open water duiken.Vanavond heb ik afscheid van hem genomen en daarmee ook mijn laatste bezoeker achter de rug gehad. Er zijn nog maar zo’n 40 dagen te gaan dus ik ga er nog even het beste van maken.
Nu ga ik er een eind aan breien. Degenen die lid zijn van Facebook kunnen daar de meeste foto’s vinden. Voor de anderen zal ik mijn uiterste best doen zo snel mogelijk mijn foto’s op Hyves en deze web-log bij te werken. Voor nu, Aju!