6 weken op UT

Het is alweer drie weken geleden dat ik mijn vorige bericht op deze weblog heb geplaatst. (Dit wordt dus weer een lange!) Ook via skype, mail en msn heb ik de laatste dagen weinig contact gehad met familie en vrienden. Dat is natuurlijk een slechte zaak, maar kan ook als een teken worden gezien dat ik het hier helemaal goed heb en in een ander wereldje leef. Ookal is er in de afgelopen drie weken niet zo veel gebeurd, voel ik me hier thuis en op mijn gemak.

Goed, ik heb dus weinig contact gehad met Nederland of collega-reizigers maar toch hier en daar wel wat opgevangen. Daarover even wat korte mededelingen:

Pien, nogmaals bedankt voor het lieve kaartje! Ik voel de druk nu wel om wat terug te sturen… Komt voor elkaar hoor. Cecile, heb je je koffers al gepakt? Kijk er naar uit om je hier op bezoek te krijgen. Wordt vast heel mooi! Patricia, de waszak is veelvuldig in gebruik!
Sommigen weten het misschien: Isabella van Leeuwaarden en Iris van Doesburgh hebben een bedrijfje opgericht! Huiswerkbegeleiding ‘Sier’! Dames, hoe staat het met de zaken? Al wat klanten? Ik weet nog wel iemand in Argentinie die misschien wat hulp kan gebruiken.
Verder lees ik met plezier jullie reacties. Vergis je niet, het is fijn om te weten dat je niet voor Jan L*L zit te schrijven.

Sinds mijn vorige bericht is het sporten in ieder geval wat meer op gang gekomen. Ik was alweer 5 kilootjes aangekomen, maar die worden er langzaam weer afgewerkt (hoop ik). Voor het ‘intramural indoor soccer’ hebben we een wedstrijdje per week. Er zit dus nog een Nederlandse kerel, Kai, op deze universiteit en die had een teampje bij elkaar gebracht. Helaas bleek hij de enige te zijn die nog wel een balletje kan trappen, de anderen hebben nog nooit eerder een bal aangeraakt. Het is 4 tegen 4 inclusief keeper en duurt twee keer 20 minuten. Voor mij is dat wel te doen, maar ik begrijp dat mijn teamgenoten in het ‘veld’ het wat moeilijker hebben wat betreft conditie. Eerste pot 6-2 verloren, tweede pot kwam de tegenstander niet opdagen (betekent een 3-0 overwinning), derde pot 8-3 de boot in. Als we de play-offs nog willen halen moeten we morgen maar eens winnen. Heb daar eerlijk gezegd weinig vertrouwen. Het doet me allemaal een beetje denken aan HVV A2 vorig jaar. Zat ook niet zo veel kwaliteit in (B. Rinsma?).
Daarnaast heb ik met hulp van het thuisfront via internet een squashbaan gevonden. Ik had de sport zo’n 2 jaar geleden opgegeven door de wienige activiteiten voor de jeugd, maar was geinteresseerd het weer op te pakken, omdat ik wist dat het een leuk spel is en het beste voor conditie. Ik ben naar het adres toe gefietst en had aanvankelijk moeiete het te vinden. Ik wilde net weer terugfietsen toen ik een glimp opving van een geel bordje met ‘Tampa Squash Racket Club’. Dat klinkt als een grote moderne club, maar niets is minder waar. Het was onderdeel van een gym waar zo te zien al decennia geen onderhoud aan was gedaan. Ik ben binnen een kijkje gaan nemen en ook hier zag het er nogal ‘shabby’ uit. Vooral oudere kerels stonden gewichten te heffen en er hing een vreemde geur. Er zat een vent een een bureautje de krant te lezen en hij liet me de squashbaan graag zien. Aldaar trof ik een man die net klaar was met zijn potje squash en me alles kon uitleggen over de gang van zaken bij de club: er zijn een stuk of 10 leden met wie je via e-mail of telefoon afspraken maakt voor een potje. ‘That’s it.’ Ik heb hem mijn e-mail gegeven en sindsdien heb ik alweer twee potjes achter de rug.

Vorige week donderdag zijn we weer uitgegaan. Helaas kunnen we niet meer naar ‘Channelside’, omdat daar eerder in een discotheek 19 jongeren zijn gearresteerd wegens ‘underaged drinking’ en sindsdien is alles daar nu 21+. Alleen Ybor City blijft nu over, waar wel heel veel keuze is, maar de kans groot dat je in een tent terecht komt waar je volledig in het duister tast…als je begrijpt wat ik bedoel. Deze keer hadden we echter een paar VIP-kaartjes voor ‘Prana’. Die werden uitgedeeld in onze hal en gaven toegang tot een aparte verdieping voor VIP’s (er zijn 5 verdiepingen in Prana). Bij binnenkomst kreeg ik twee bandjes om en een stempel. De stempel was niet zo duidelijk gedrukt en na 1 veeg was ie al niet meer zichtbaar. Ik was dolblij, want betekende dat ze me niet meer als jonger dan 21 konden onderscheiden! Meteen naar de bar gehobbeld: “Heineken, please.” “We can’t serve you. Nice try though!” Toch jammer. Gelukkig voor en na Prana wel wat gedronken.
Op de derde verdieping vonden we de VIP-area, meer een soort lounge. Met natuurlijk lekker bouncende hip hop op de achtergrond. Op de vierde verdieping bleek house te worden gedraaid!!! De meest commerciele soort house, maar het kwam erg goed in de buurt van Westwood-muziek! Er waren zelfs lasers opgehangen! Eindelijk een plek gevonden waar ik me wel kan vermaken. Ook de anderen vonden het helemaal niet verkeerd, alleen hadden ze het na een half uurtje wel weer gezien en waren ze toe aan hun portie bounce-werk. Maar goed, er is vooruitgang. Hopelijk krijg ik ze wat vaker mee naar die verdieping.

Normaal gesproken kan ik niet echt uit op een donderdagavond, omdat ik vrijdag tussen 10 en half 4 les heb. Deze keer kon het wel, want op die vrijdag was er in plaats van les de ‘Global Trade Simulation’. Dit had te maken met mijn ‘Global Issues’-les. Er zijn 30 verschillende Global Issues groepen en elke groep vertegenwoordigde een land en omdat wij een groep vol met inernationale studenten zijn waren wij de Verenigde Staten.
Ik had me natuurlijk aangemeld voor de middaggroep (de ochtendgroep begon al om half 9!), maar toch was de kater nog niet weg toen ik om 12 uur de gymzaal in kwam lopen. We zetten onze tafel op met versieringen, hamburgers, frisdrank en haalden onze bezittingen (nepgeld en -handelswaren) op. Van alle landen hadden wij natuurlijk het meeste daarvan, dus er stond meteen een rij voor onze tafel om te handelen of, in het geval van Ghana of andere arme landen, simpelweg bietsen. Even stressvol, maar daarna werd het rustiger en konden we een beetje rondkijken bij de andere tafels. Wel een mooie ervaring dus.

Dit weekend was ik erg blij om mijn vader en broer te mogen ontvangen in Tampa! Zij hadden daarvoor al een paar dagen in New York doorgebracht en zijn woensdag hier naartoe komen vliegen. Heel gezellig en fijn om weer even Nederlands te praten. Ook een voordeel: eindelijk wat anders eten dan altijd hetzelfde vreten in de kantine. Woensdagavond zijn we gaan eten in Bern’s Steakhouse, blijkbaar wereldberoemd om de steaks en wijn. De menukaart bestond uit een tabel met gewicht, dikte en prijs van de steak. We kozen een 30 oz. (bijna een kilo) Chateaubriand steak die aan de tafel werd verdeeld, het grootste stuk voor mij natuurlijk. Donderdag hebben we in een simpel restaurantje gegeten met mooi uitzicht op downtown Tampa.
Zaterdag stond er een voetbalwedstrijd van het mannen team op het programma. Ik had het damesvoetbal team al een keer zien spelen en die bakten er geen reet van, dus ik had hoop dat deze gasten wat meer konden laten zien. Helaas, Kennedy Bakircioglu (a.k.a. Kennedy Bakkie Koffie) zou deze jongens nog in zijn eentje dollen. Door twee klungelige goals wonnen ze toch.
Verder hebben we een autotocht door Tampa Bay gemaakt, via St. Petersburg en de stranden van Clearwater (top 10 mooiste stranden van Amerika en woonplaats van Hulk Hogan).

Dan nog een nieuwtje over mijn kamergenoot. (Degenen die vroegen om meer GTST-verhalen, let op!) Tijdens het schrijven van mijn vorige bericht ontstond er dus weer een conflict betreffende agressieveling PJ. Andrea, die tot dan toe degene was die ‘vrede’ wilde stichten, schoot volledig uit zijn slof en schold PJ de huid vol. Een paar dagen later bekende Andrea mij dat hij een ‘crush on PJ’ had! Ik was stomverbaasd. Vooral omdat ik toch vrij zeker wist dat PJ geen homo was. Toen ik Andrea daarover vroeg vertelde hij me over de vele aanwijzingen tot PJ’s dubieuze sexualiteit. Zo had hij bijvoorbeeld eerder zijn nagels laten lakken door de dames, Andrea had een keer een zak chips op zijn schoot en PJ greep iets te diep, hij scheert zelfs z’n oksels en benen. Maar goed, terwijl ik het er met hem over had zei hij ook dat hij nooit op een ‘straight guy’ zou vallen. Ik ben dus veilig!!!

Tot slot het weer, zoals onze vriend Erwin Crol zou zeggen. De orkanen zijn voorbij en het wordt wat minder heet en vochtig. Temperatuurtjes tussen de 25 en 30 graden. Momenteel ervaren we wel wat meer regenbuien! En dan bedoel ik tropische regenbuien. Afgelopen dinsdag had het al de hele dag geregend, vandaag ging het ook de hele dag door. Ik ben gelukkig al vaak gerustgesteld dat het echt niet zo zal blijven. (Dus Cecile, maak je niet druk. Het wordt echt wel mooi weer!) Het zijn sowieso van die korte hevige onweersbuien en het droogt zo weer op.

De woordenteller van Words staat inmiddels op 1600 dus ik zal er maar een eind aan breien. Ik heb wat nieuwe foto’s, maar ik kan er maar 10 tegelijk op deze site zetten. Die zal ik dus een beetje afwisselen, maar om alle foto’s te bekijken, ga naar http://chillem29.hyves.nl/album/31249304/Tampa/zF5ho8TJ/
Het zijn er nog steeds niet echt veel. De meeste nieuwe foto’s heb ik van andere camera’s gehaald, maar ik heb me voorgenomen zelf meer foto’s te maken.

The balls! (Ik heb het ze hier aangeleerd: de balle!)

Willem